قهر و آشتی
  قهر و آشتی از آهنگ‌های قدیمی سیاوش شمسه. در شیش هفت ثانیه‌ی اوّل آدم رو به‌راحتی جذب می‌کنه. به خاطر شروع خوب و ریتمی که داره. این آهنگ جزو آهنگای فاز سبکی‌یه. حسّ کلّی آهنگ اینه که می‌آد از طرفش می‌خواد که تو این دو روز دنیا باهاش بد تا نکنه، چه ارزش داره، بیاد و باهاش خوب باشه: «زندگی به این قشنگی/ آسمون به این یه رنگی/ تو می‌خوای با من بجنگی/ جنگ چی‌چی‌یه و چه جنگی»
  خیلی رمانتیکِ نازی‌یه.

یک

  دلم می‌خواد اون حسّ آشنا بودن و باقیِ حسّایِ خوبی که از گوش دادن یه سری از آهنگایِ عامیانه -که خیلی بهشون اجحاف شده به خاطر صرفِ عامیانه بودنشون- بهم دست می‌ده رو با هرکی که می‌خواد و اهلِشه و فک می‌کنه که زمینه شو داره سهیم شم.

  اوّل چن تا آهنگی که قبلن اینور اونور گذاشته بودم و اینجا آرشیو می‌کنم، تا بعدی آ.

  اسیر غم
  برو دیگه دوست ندارم
  جعبه ی جواهر
  خدای آسمونا
  دلبر
  صبر ایوب
  می‌ترسم
  کی می‌دونه