‏نمایش پست‌ها با برچسب شهره. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شهره. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲/۶/۱۰

سی و نه

    نمیگم آفتاب و مهتاب بهترین آهنگ شهره‌ست؛ ولی تصور میکنم شهره تمام جوهر شهرگی‌ش رو ریخت تو این آهنگ، همونطور که برسون تمامش رو تو خاطرات کشیش روستا. بزعم حقیر شهره‌ای ترین آهنگ شهره همین آهنگ حاضره.
    شهره تو این آهنگ یه سری حرف عاشقانه و غمگین میزنه و از معشوقش میخواد که برگرده؛ ولی در نهایت واقعن مهم نیست چی داره میگه یا حتا به چه زبونی داره میخونه. تا وقتی صداش این زنگ جوونی رو داره هر هجایی به هر زبانی از اون دهن دربیاد بنظر عاشقانه و غم‌انگیز و ازدست‌رفتنی میاد.

۱۳۹۱/۸/۲۷

عشق تو یک شروع بی‌نظیره/ برای قصه‌های عارفانه


سی‌وشش

    مقصد
    مقصد آهنگی‌ست از شهره که همون ریتم کلاسیک آهنگ‌های اون دوره رو داره و مثل خیلی از آهنگ‌های اون دوره یک ترانه‌ی ساده‌ی راحت داره که یهو وسطش یکی دو تا جمله‌ی شاخ می‌بینی.
    من همه آهنگو به خاطر شیرینی اونجاش گوش می‌دم که «من می‌خوام با یک رباعی سینه‌ریز برات بسازم/ با غزل‌های چون الماس دو تا گوشواره بسازم/ دو تا گوشواره بسازم.»
    سهیم شید!
    +مناسب برای گوش دادن در ماشین، سرتکون دادنی و حتا کمی رقصی

۱۳۸۹/۱۲/۴

هجده

  سوگلی
  راست و حسینی بگم: در رابطه با این آهنگ هیجان‌زده‌تر از این حرفام که بخوام چیزی در موردش بنویسم. نمی‌تونم.
  فقط همین که این «الهی که قربونت بشم/ فدای اون جونت بشم» سال‌هاست تو گوشمه. یک جایی از زندگی‌مه. یک تکّه‌ای از منه. با کمتر آهنگی انقدر نزدیکی داشته‌م که با این.