بآبانها و آذرها

    Sənə də qalmaz
    بچه که بودم خیلی میرفتیم رشت. تو جاده بابام ازین آهنگها میذاشت. اون موقع تو اون سنی بودم که فکر میکردم زشته احساساتی بشم. از همون اولش که این آهنگ شروع میشد در عین خودداری مشوش میشدم. وقتی از کف زمین و کم‌کیفیت میخوند «کنلوم سنین اسیرین» میدونستم اینجوری نمیمونه، همیشه قرار نیست یکی رو خاک باشه و من هیچی. من از همیشه ترس از آینده داشتم. مطمئن بودم یه روزی میاد که منم خورده باشم زمین و اونجا باشم که یک روزی خیلی سال پیش یکی اینجوری از کف زمین چیزی خوند.
    نهایتن هم اونجوری‌ نموند.

چل

یه روز سرد پاییزی تو اتوبوس نشسته بودم. این آهنگه رو گذاشته بود. من از خیلی پیش ازین هرچی گوش کردم یادتون کردم، فکر کردم از کجاش براتون بگم. آدمیزاد مگه بجز عشق بچی زنده‌ست.
اینم مث قبلیا.

سی و نه

    نمیگم آفتاب و مهتاب بهترین آهنگ شهره‌ست؛ ولی تصور میکنم شهره تمام جوهر شهرگی‌ش رو ریخت تو این آهنگ، همونطور که برسون تمامش رو تو خاطرات کشیش روستا. بزعم حقیر شهره‌ای ترین آهنگ شهره همین آهنگ حاضره.
    شهره تو این آهنگ یه سری حرف عاشقانه و غمگین میزنه و از معشوقش میخواد که برگرده؛ ولی در نهایت واقعن مهم نیست چی داره میگه یا حتا به چه زبونی داره میخونه. تا وقتی صداش این زنگ جوونی رو داره هر هجایی به هر زبانی از اون دهن دربیاد بنظر عاشقانه و غم‌انگیز و ازدست‌رفتنی میاد.

غم

    یک حزن توصیف‌ناپذیری تو آهنگ ماه عسل کورسه. این کیفیت توصیف‌نشدنی حزن‌آلود نمی‌تونه ناشی از ریتم و ملودی‌ش باشه. یک بار آهنگ رو کامل گوش کردم و سعی کردم بدون صدای خواننده تصورش کنم. چندان چیز غم‌انگیزی توی ریتمش ندیدم. یعنی اگه با غمی توی دلت می‌رفتی سمتش دلت می‌گرفت؛ ولی در حالت عادی نمی‌تونست غمگینت کنه.
    ترانه‌ی ماه عسل یک ترانه‌ی معمولیه. همونطور که از اسمش برمیاد درونمایه‌ش ماه عسله. مثل خیلی آهنگ‌های دیگر این ژانر از شبی که توشیم حرف می‌زنه و به توصیف اون می‌پردازه. بعد خبر از سفر ماه عسل فردا می‌ده و جمله‌ی سست «ماه منی، ماه عسل» رو به زبون میاره. کمی از معشوقش تعریف می‌کنه و سپس بهش در قسمت طلایی آهنگ وعده می‌ده که «تو رو به اوج آسمون رو بال ابرا می‌برم/ بیا تو دستامو بگیر تا تو رو اونجا ببرم/ فردا همه کبوترا همسفرای راهمون/ فانوس راه عشقمون ستاره‌های راهمون» و ادامه‌ی ماجرا.
    من فکر می‌کنم در این وعده‌های کورس به تنهایی چیز وحشتناکی وجود نداره، حتا فکر می‌کنم «فردا همه کبوترا همسفرای راهمون» هم به نظر اکثر مردم چیز غم‌انگیزی نیاد. من فکر می‌کنم این لحن کورسه که آتیش به جون آدم می‌زنه.
    معلوم نیست این حجم غم و غربت چطور به این آهنگی که قرار بوده شاد و احتمالن مناسب عروسی باشه راه یافته. اونجا که وعده می‌ده آواز و لحنش یه جوریه که به طور ضمنی اندیشه‌ی ناپایداری دنیا و بی‌ارزشی‌ش رو به آدم القا می‌کنه و به زعم حقیر تا کنون اندیشه ازین غم‌انگیزتر از ذهن انسان غمگین نگذشته.
    همه این روده‌درازی‌ که کردم سعیم در توجیه غم این آهنگ بود؛ وگرنه هنوز غمش برای خودم هم حل‌نشده‌ست.
    قطعن اگه اندی این آهنگ رو می‌خوند من هر دفعه که گوشش می‌دادم بغض نمی‌کردم. شمام بند دلتون پاره می‌شه؟ من حتا چشمم آب نمی‌خوره فردا برن ماه عسل.

عشق تو یک شروع بی‌نظیره/ برای قصه‌های عارفانه

سی‌وشش

    مقصد
    مقصد آهنگی‌ست از شهره که همون ریتم کلاسیک آهنگ‌های اون دوره رو داره و مثل خیلی از آهنگ‌های اون دوره یک ترانه‌ی ساده‌ی راحت داره که یهو وسطش یکی دو تا جمله‌ی شاخ می‌بینی.
    من همه آهنگو به خاطر شیرینی اونجاش گوش می‌دم که «من می‌خوام با یک رباعی سینه‌ریز برات بسازم/ با غزل‌های چون الماس دو تا گوشواره بسازم/ دو تا گوشواره بسازم.»
    سهیم شید!
    +مناسب برای گوش دادن در ماشین، سرتکون دادنی و حتا کمی رقصی

Keep Calm And Listen To Hayde

    مهمونی بهار
    قبل از کثافت‌کاری و باحال‌بازی این آهنگ رو پلی کنید و ببینید که زندگی ارزششو نداره.

    حیفه
    به صاحب‌ناله‌های این همه روز

۳۳

    قبیله انقدر فضا و حال‌وهواش خوبه، انقدر که ویولن ایرانی‌ش اذیت نمی‌کنه، انقدر که دیگه مهم نیست چقدر ترانه‌ش هیچیز قابل‌عرضی نیست.

سی و دو

   التماس
   دسته‌ای از آهنگ‌ها هستند که آدم برای چیزی جز دوست‌داشتن و خاطره‌داشتن برمی‌گرده و باز گوششون می‌ده. در این آهنگ‌ها عنصری نابه‌جا و کمی زشت هست که توی ذوق آدم می‌زنه و به نظر عجیب می‌آد. آدم برای کشف اون چیز عجیب و هضمش -غالبن در روزهای بعد- آهنگ رو دوباره گوش می‌ده. گاه همین عنصر عجیب آدم رو مغلوب می‌کنه و منجر به دوس‌داشتن آهنگ می‌شه. این عنصر حتا ممکنه به تکه‌ی محبوب اون آهنگ تبدیل بشه.
   در این آهنگ چنین عنصری دیده می‌شه. من اول بار که این آهنگ رو شنیدم یکه‌ی سختی خوردم. تیکه‌ی «باید منو ببخشی» که از قضا تکرار هم می‌شه انگار از آهنگ دیگری بریده و به شکل ناجوری به این آهنگ وصله شده بود.
   اکنون بعد از بار‌ها گوش‌دادنش کلش به چشمم استوار و محکم می‌آد.
   مغلوب شید!

   کلمات کلیدی: آیه‌ی عشق، غرور مردونه‌ام، عشق پاک

سی و یک

    یه معشوقه
    یه معشوقه آهنگی‌ست از فرزین که شروع ضعیفی داره. اتفاقن بندی که درش هی تکرار می‌شه هم زیبایی خاصی نداره: «یه معشوقه می‌خواستم/ یه معشوقه می‌خواستم»
    اما در این آهنگ یک جایی هست که قشنگی‌ش آنقدر هست که شما رو وادار به چندین بار گوش‌دادنش کنه؛ آنجا که خواننده خواسته‌هاشو مطرح می‌کنه: «می‌خواستم تو بگی دریا قشنگه٬ آی بگی صحرا» و ادامه‌ی ماجرا.
    به زعم حقیر این برشماری خواسته‌ها از بهترین برشماری‌هایی‌ست که می‌شه در ترانه‌های عامیانه و -جسورانه‌تر بگویم- کلن ترانه‌ها شنید.
    رفته‌رفته شما برای شنیدن این برشماری آنقدر این آهنگ را گوش می‌دین که شروع می‌کنین به حال‌کردن با ضعف‌هاش.
    سهیم شین!

سی

    رودخونه‌ها
    «دستای تو»ی داریوش دست خودشو رو می‌کنه. یک جوری شروع می‌شه که آدم می‌فهمه قراره پدرش دربیاد. دستای توی داریوش آدمو خبر می‌کنه. وقتی شروع می‌شه آدم خودش دستش می‌آد که الان می‌تونه گوشش بده یا نه، باید بزنه بعدی؛ آدم انتخاب می‌کنه.
    رودخونه‌ها امّا زیرکانه‌تر عمل می‌کنه. هیچ بروز نمی‌ده قراره غمگینت کنه. شروع که می‌شه تکون‌تکونت می‌ده. بعد یهو دقیقه دو و خورده‌ای می‌شه می‌بینی داره می‌گه: «شکستن بغض منو/ فقط حبابا می‌دونن/ فقط حبابا می‌دونن»

خوانندگان محترم، لطفن رندانه روی حرف «شین»، مکث نمایید.

    سوگند
   به چشششمای تو سوگند که عشششقت واسه من رنگ جنونه. به چشششمای تو سوگند که عشششقت مث آتیشششه تو قلبم مثل خونه. اگه یار تو باشششم با این دستای خسته‌ام واسه تو لونه میسازم تو همین قلب شششکسته‌ام. به چشششمای تو سوگند، به چشششمای تو سوگند. من اونقدر پر عشششقم من اونقدر پر دردم که عاشششقای دنیا نمی‌رسن به گردم. آخ، دیگه خواب تو چشششام نیست، امیدی تو نگام نیست. پر از دردم و ای وای، که یه درمون سر رام نیست، یه درمون سر رام نیست. به چشششمای تو سوگند که عشششقت واسه من رنگ جنونه، به چشششمای تو سوگند که عشششقت مث آتیشششه تو قلبم مث خونه. به چشششمای تو سوگند، به چشششمای تو سوگند. تو که نیستی خیال کن که دیگه هیشششکی باهام نیست، دیگه هیچی تو این زندگی اونجور که می‌خوام نیست. من از غم می‌نویسم می‌نویسم که بخونی، من از دل می‌نویسم که غم عشششقو بدونی. تو از حال یه عاشششق آخه هیچی نمی‌دونی نمی‌دونی نمی‌دونی. به چشششمای تو سوگند که عشششقت واسه من رنگ جنونه، که عشششقت مثل آتیشششه تو قلبم مثل خونه. به چشششمای تو سوگند به چشششمای تو سوگند...

بیست و هشت

  ناجی

بیست و هشت

  شکوفه‌ها
  شاهکاری از پوران، با تلفّظ شکوفه‌ها به صورت شِکوفه‌ها
  شاهکار، بی‌اغراق

  قهر و آشتی
  قهر و آشتی از آهنگ‌های قدیمی سیاوش شمسه. در شیش هفت ثانیه‌ی اوّل آدم رو به‌راحتی جذب می‌کنه. به خاطر شروع خوب و ریتمی که داره. این آهنگ جزو آهنگای فاز سبکی‌یه. حسّ کلّی آهنگ اینه که می‌آد از طرفش می‌خواد که تو این دو روز دنیا باهاش بد تا نکنه، چه ارزش داره، بیاد و باهاش خوب باشه: «زندگی به این قشنگی/ آسمون به این یه رنگی/ تو می‌خوای با من بجنگی/ جنگ چی‌چی‌یه و چه جنگی»
  خیلی رمانتیکِ نازی‌یه.

بیست و شش

  کلبه‌ی من (یکی بود یکی نبود)

  قبلن هم گفته بودم اینجا نوشتن از خواننده‌ای که خیلی دوسش داری واقعن سخته. توضیح من درباره‌ی ابی اضافه‌ست. این آهنگ رو حتمن شنیده‌ین. فقط این که از کنسرتش کات کردم و «آ ماشالا آ» گفتن‌های اوّلش و «قربون تک تکتون» آخرش رسمن اورگاسمه.
  راستش چند شب پیش تو پادگان سر پست نگهبانی بودم که  دیدم بی‌هوا دارم برا خودم با سوت می‌زنمش، رو یه تیکه کاغذ نوشتم «آخ که دوست دارم هنوز» که یادم بمونه بیام اینجا بنویسمش.

حذف شد.

بیست و پنج

  گل تازه
  یک دکلمه‌ی خیلی کوچک از داریوشه، در حدّ یک دقیقه. شاید باورتون نشه ولی اصل شعر از وحشی بافقی‌یه که با کمی تغییر و تخلّص و جابه‌جایی مصراع‌ها خونده می‌شه. لحنش عالی‌یه. یک‌جاهایی با لحنش این رو القا می‌کنه که از فرط غم دیگه داره مسخره‌بازی درمی‌آره. من اینشو دوست دارم. یک پوزخندی توشه.
  یه جایی شعرو غلط می‌خونه، یه جا مکثش اشتباهه، یه جا تلفّظش: خوشِ عامیانه‌ی عامیانه‌ست.

بیست و چاهار

  رفیق خوب
  حقیقتش سه‌چار ماه بود می‌خواستم چاوشی آپ کنم، هی نمی‌تونستم انتخاب کنم کدوم آهنگشو آپ کنم.
  این آهنگو گذاشتم، نه چون بهترین چیزی بود که می‌تونستم بذارم؛ چون حس کردم بقیه‌شون یه‌کم سنگینن برای شروع.
  فاز اینو بگیرین و پشت کنین به هرچی حرف مفت که شنیده‌ین در مورد چاوشی.